Uprawa i zbieranie czarnych porzeczek

Czarna porzeczka, zwana także smrodzina, smrodynia lub smrodyńki, występuje powszechnie w całej Polsce. Rośnie i kwietnie przy nadrzecznych olszynach oraz wilgotnych lasach.

Porzeczka czarna ma wielorakie zastosowanie. Po pierwsze jest rośliną owocową, daje pyszne owoce, które można spożyć na surowo lub można je użyć do przeróżnych przetworów. Jest także stosowana do gotowania, jako dodatek do mięs. Z czarnej porzeczki robione są przede wszystkim dżemy, wina i soki.

Po drugie, czarna porzeczka jest przepiękną rośliną ozdobną. Liczne odmiany są wykorzystywane i uprawiane w ogrodach i parkach. Wśród ozdobnych porzeczek są takie, które dają się formować w żywopłoty oraz pięknie i obficie kwitną wiosną. Niektóre także oryginalnie przebarwiają się jesienią.

Po trzecie, porzeczka czarna jest rośliną leczniczą. Surowcem są tutaj liście i owoce. Do najważniejszych właściwości porzeczki czarnej należą: działania przeciwzapalne, moczopędne i napotne. Dodatkowo, leczy się nimi schorzenia dróg moczowych oraz pęcherza, nieżyty żołądka i jelit. Owoce porzeczki zawierają bardzo duże ilości witamin, w przetworach korzystnie wpływają na procesy przemiany materii i zwiększają odporność organizmu.

Warto wiedzieć, że ten krzew jest objęty w Polsce częściową ochroną gatunkową. Oznacza to, że pewne odmiany i gatunki porzeczki czarnej rosnące dziko, podlegają ochronie. Największym zagrożeniem jest przede wszystkim osuszanie podmokłych terenów, na których ta porzeczka licznie występuje. Zabronione jest także wykopywanie czarnej porzeczki w lasach oraz zbieranie jej owoców do celów leczniczych. Porzeczka czarna występuje we wszystkich polskich parkach narodowych na terenach niżowych oraz w ogromnej ilości rezerwatów przyrody.